Αληθές ή ...Άληθες ;
cell
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


893 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014
02:47

 

Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’ αγαπώ.
Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο.
Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες…
Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές.
Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον τάφο.

πηγή

 

   

          Δέσποινα Αχλαδιώτου-Φρέντυ Γερμανός

  «Μικρό μου Καστελόριζο, είχεν πολλά καράβια. Είχεν κορίτσια έμορφα και ναύτες παληκάρια»

  «Μικρό μου Καστελόριζο, έχει κλειδί κλειδώνει. Έχει κορίτσια έμορφα, μα δεν τα φανερώνει»

 

...προ της γιορτής της Σημαίας(27/10)

...της «πάλαι Σημαίας» -Φεβ 2019


         

           

            Ποίηση:Οδυσσέας Ελύτης - Μουσική:Δημήτρης Λάγιος

             Ερμηνεία:Δώρος Δημοσθένους
           -.-

 

Το σχόλιό σας
1829 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014
12:07

Είχαμε εχθές ένα συναγελασμό. Ποια δημοκρατική παράταξη!

Είχαμε επίσης επανεμφάνιση του τέρατος.

      

Στο «Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΑΣΟΡ» μιλώ για την τερατογονία. Γιατί δεν το διδάσκουν στα τμήματα Πολιτικής Επιστήμης, Κοινωνιολογίας και όχι μόνον. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο για τα μεταπολιτευτικά κόμματα. Προειδοποίησα για αυτά πριν το χτύπημα, το πραξικόπημα του 2009. Έκλεισα το βιβλίο νωρίς γιατί ήθελα να είναι κατατεθειμένη γραπτώς η γνώμη μου. Πρόκειται για θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής και δημόσιας ηθικής μιας χώρας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

Polis-agora


 

Γιατί απέτυχε η μεταπολίτευση; γιατί στη μεταπολίτευση απουσίασε ο Λόγος και η α υ τ ό χ θ ο ν η Παιδεία. Καταργήθηκε ο Λόγος, καταργήθηκε ο διάλογος. Πρώτα καταργήθηκε ο διάλογος και η Δημοκρατία κι έτσι φτάσαμε στην Χρεοκρατία.  H πολιτική καταργήθηκε το '90-'95 από την τηλεκρατία κι αυτό που είναι πίσω από την τηλεκρατία. Η βρίθουσα κρατολατρών Χώρα δεν είχε ελίτ στις κρίσιμες στιγμές...

Πώς θα φύγουμε απ' αυτό το χτύπημα (i.πειρατικό χρηματιστικό ii.κρατών) και την ήττα; δεν μπορείς να κάνεις λογαριασμούς με τους ξένους αν δεν κάνεις τους εσωτερικούς σου λογαριασμούς...

  • Η Ιστορία είναι μαζί μας...
  • Η Γεωοικονομία είναι μαζί μας...
  • Ο Γεωπολιτισμός είναι μαζί μας...
  • Οι θεοί και οι άγιοι είναι μαζί μας...
  • ΠΡΕΠΕΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.

 

   

Ομιλία του κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη, προσκεκλημένου της "κοινωνίας αξιών", ο οποίος με διεισδυτική ματιά και γλαφυρότητα ανέδειξε τις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, τα λάθη που γίνονται και τις δυνατότητες που μπορούν να διαμορφωθούν για να υπάρξει ελπίδα για την χώρα.

              -.-    

                    

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
681 αναγνώστες
Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014
02:32

  

  Αριστείδης Στεργιάδης // ΥΠΑΤΟΣ ΑΡΜΟΣΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ // 1919-1922

«Άνθη» από την πολιτεία του άνω κυρίου κατά το τριετές «λυκόφως» του Ελληνισμού στην Σμύρνη...

«...Αυτές τις μέρες στην σκέψη όλων έρχονται τα εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία σε βάρος του ελληνικού και αρμενικού λαού, ποδοπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα από τις αρχές του 1900 μέχρι και σήμερα. Οι ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ των Αρμενίων (1.500.000 ψυχές), των Ποντίων (350,000 θύματα) και των Ελλήνων (800.000 εξαφανισθέντες και 1.200.000 εκπατρισθέντες πρόσφυγες) είχαν εξομοιώσει την Τουρκία με την μετέπειτα ναζιστική Γερμανία, που τόσες συμφορές επέφερε στην ανθρωπότητα.

...η τελευταία πράξη στο τρομακτικό δράμα της εξόντωσης του χριστιανικού στοιχείου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν η πυρπόληση της Σμύρνης από τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ.

Καμία πράξη που διαπράχθηκε από την Τουρκική φυλή σε ολόκληρη την αιματοβαμμένη ιστορία της δεν είχε πιο βάναυσα, πιο ακόλαστα χαρακτηριστικά, δεν υπήρξε τόσο παραγωγική στις χειρότερες δυνατές μορφές βασανιστηρίων που επιβλήθηκαν ποτέ σε άοπλους και ανυπεράσπιστους ανθρώπους.

Το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, εμείς οι θεματοφύλακες του Μικρασιατικού Ελληνισμού, θα προσπαθήσουμε να το κρατήσουμε ζωντανό. Το μεγάλο βιβλίο της προσφυγιάς θα χρειασθεί πολλές, σαν τη σημερινή, εκδηλώσεις για να το ξεφυλλίσουμε.

Σε προηγούμενες ομιλίες μας υποσχεθήκαμε να αναφερθούμε ιδιαιτέρως στον Ύπατο Αρμοστή Σμύρνης, Αριστείδη Στεργιάδη. Διότι, όπως έχει διαπιστωθεί, η ιστορία της ελληνικής διοίκησης στη Σμύρνη είναι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία του Αριστείδη Στεργιάδη, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του πέντε μέρες μετά την άφιξη του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη και έφυγε από την πόλη μια ημέρα πριν από την είσοδο του τουρκικού.

Για τον Ύπατο Αρμοστή Σμύρνης, τον Αριστείδη Στεργιάδη και τις συμπεριφορές του, αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής στάσης ή ενός αβυσσαλέου ψυχικού κόσμου, θα μπορούσαν να γραφτούν σελίδες επί σελίδων. Για τον Έλληνα Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που τον έφερε από την Ήπειρο, ίσως να υπήρξε ένα αναγκαίο κακό, με το οποίο έπρεπε να χτυπηθεί ένα άλλο ακόμα χειρότερο, εκείνο των άσχημων εντυπώσεων της 2ας Μαΐου 1919, πρώτης ημέρας της ελληνικής απόβασης στη Σμύρνη, που όλως απρόσμενα και ξαφνικά βάφτηκε με αίμα.

Ήταν μια ποθητή, μοναδική κι ανεπανάληπτη για τους Σμυρνιούς εκείνη η μέρα. Όλοι τους είχαν ξενυχτήσει. Με το πρώτο φως ξεχύθηκαν στους δρόμους, στις πλατείες, σε όλο το μήκος της προκυμαίας, της Πούντα, για να υποδεχτούν με δάκρυα χαράς τους πρώτους Έλληνες Εύζωνες της 1ης Μεραρχίας που θα αποβιβάζονταν υπό τον συνταγματάρχη Νικόλαο Ζαφειρίου. Όλο εκείνο το πλήθος είχε καταληφθεί από εθνική παραφροσύνη, καθώς έβλεπε από το πρωί τα δεκαοχτώ ελληνικά οπλιταγωγά να μπαίνουν στο λιμάνι της Σμύρνης. Ατελείωτοι αιώνες σκλαβιάς, φόβου, βασανιστηρίων έδειχναν τώρα να παίρνουν τη δική τους εκδίκηση μπροστά στην Πούντα και στη Λέσχη των Κυνηγών. Οι καταχωνιασμένες ελληνικές σημαίες ξεδιπλώθηκαν, υψώθηκαν και πλημμύρισε στο άσπρο και στο γαλάζιο όλη η Σμύρνη και η προκυμαία της.

Και ξαφνικά, λίγο πριν το μεσημέρι αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες ντουφεκιές από τον επάνω όροφο του Διοικητηρίου και τα γύρω οικήματα στα οποία είχαν καταφέρει να κρυφτούν οι Τούρκοι. Και όλο αυτό το πανηγύρι της χαράς και του πατριωτισμού μετατρέπεται σε μία πραγματική κόλαση. Ο Ιταλός Σφόρτσα και μερικοί του σιναφιού του αποδίδουν τον πρώτο πυροβολισμό σε Έλληνα προβοκάτορα. Όμως την βεβαιότερη απάντηση δίνουν οι ίδιοι οι Τούρκοι, που θεωρούν εκείνη την πράξη ηρωική και αναλαμβάνουν την ευθύνη. Ο Τούρκος δημοσιογράφος Χασάν Ταχσίν ήταν αυτός που πυροβόλησε πρώτος βροντοφωνάζοντας «Οι Τούρκοι δεν πέθαναν και ούτε θα πεθάνουν τόσο εύκολα. Και δεν θα παραδώσουν αυτή την πόλη ποτέ στους Έλληνες». Ακολούθησαν πολλοί συνεχείς πυροβολισμοί. Από το αρχηγείο χωροφυλακής, από το οίκημα φυλακών, από την τουρκική συνοικία, από τα παράθυρα τουρκικού ξενοδοχείου, από τους στρατώνες, από το Διοικητήριο, το σχολείο της χωροφυλακής και από τα τουρκικά πλοιάρια που ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Σμύρνης. Ακολουθούν ατομικές συγκρούσεις και συμπλοκές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Το πλήθος αλαφιάζεται βλέποντας εντελώς απρόσμενα άνθρωποι να σκοτώνονται, να ποδοπατούνται, να συνθλίβονται, να πέφτουν στη θάλασσα, να πνίγονται. Οι αιφνιδιασθέντες Έλληνες εύζωνες συνέρχονται και ανασυντάσσονται για να επιτεθούν. Σε μια ώρα συντρίβουν κάθε αντίσταση και συλλαμβάνουν τον Τούρκο αντιστράτηγο και διοικητή Σμύρνης Ναδίρ Πασά. Συνολικά συλλαμβάνονται δύο Τούρκοι στρατηγοί, 151 αξιωματικοί, 540 οπλίτες και 2000 άτακτοι ένοπλοι. Πολλοί από τους επιτιθέμενους καταφέρνουν να διαφύγουν, χρησιμοποιώντας μαχαίρια και περίστροφα, ενώ θα σκοτώσουν αρκετούς πανηγυριστές. Από τις συμπλοκές που κράτησαν περίπου 1 ώρα οι Έλληνες στρατιώτες μετρούν δύο νεκρούς και 34 τραυματίες και 9 νεκρούς ιδιώτες. Την οξυμμένη ατμόσφαιρα επιτείνουν με την αρθογραφία τους οι εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης. Η Ζαμάν σε κύριο άρθρο της γράφει: «Η απώλεια της Σμύρνης για την Τουρκία ισοδυναμεί με απώλειαν των βραχιόνων και με εξόρυξιν των οφθαλμών της αυτοκρατορίας».

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Βενιζέλος διατηρεί την ψυχραιμία του και δηλώνει: «Αφήστε την επιτροπή των Συμμάχων μας (Αγγλία-Ιταλία-Γαλλία) να κάνει τη δουλειά της όσο καλύτερα γίνεται. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα». Και κάνει τη θεαματική κίνηση: Στέλνει στη Σμύρνη ως Ύπατο Αρμοστή των Αριστείδη Στεργιάδη, που για τους Σμυρνιούς θα είναι ένας «πραγματικά δαίμονας», τον οποίο θα μισήσουν όσο τίποτα στον κόσμο. Ένας «άγγελος του σκότους» για τους Έλληνες. Ένας προστάτης άγγελος για τους Τούρκους, που τους προσέχει και τους φροντίζει. Η επιλογή του Στεργιάδη έγινε στις 28 Απριλίου 1919, όταν ο Βενιζέλος με τηλεγράφημα ενημερώνει το υπουργείο Εξωτερικών, ότι ο μέχρι τότε διοικητής της Ηπείρου έχει επιλεγεί ως ύπατος αρμοστής Σμύρνης. Παράλληλα τηλεγραφεί στον Ρέπουλη ότι «εν αρνήσει Στεργιάδη νομίζω ότι ενδείκνυται αποσταλεί Κ. Αδοσίδης».

Ο Αριστείδης Στεργιάδης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1861. Ο πατέρας του, μεγαλέμπορος λαδιού, καταγόταν από την Θεσσαλονίκη. Η οικογένεια πήρε ενεργό μέρος στους Κρητικούς αγώνες. Τα αδέλφια του Γιάννης και Θρασύβουλος σφάχτηκαν από τους Τούρκους. Ο ίδιος από το 1889 δικηγορούσε στο Ηράκλειο. Ήξερε καλά το τουρκικό δίκαιο γι΄ αυτό και ο Πρωθυπουργός Βενιζέλος τον χρησιμοποίησε σε διάφορες νευραλγικές θέσεις. Το 1905 πήρε μέρος στο Θέρισο κατά το επαναστατικό κίνημα του Βενιζέλου κατά του δεσποτισμού του Ύπατου Αρμοστού πρίγκιπος Γεωργίου. Κατά το διάστημα των Αγγλικών δυνάμεων κατοχής στην περιοχή Ηρακλείου φυλακίσθηκε από τους Άγγλους και ίσως αυτό το γεγονός σημάδεψε την υπόλοιπη πολιτική του καριέρα, θεωρούμενος ως πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, της Αγγλικής Κ.Υ.Π. Ο Βενιζέλος το 1917 τον διόρισε Γενικό Διοικητή Ηπείρου, όπου ο Στεργιάδης πέτυχε να απαλλάξει την περιοχή από τη μάστιγα της ληστείας. Όμως η συμπεριφορά του ήταν σκληρή και οι Ηπειρώτες τον ονόμασαν «καινούργιο Αλή Πασά».

Κατά τα αιματηρά γεγονότα της 2ας Μαΐου 1919, που προαναφέραμε, ο από 28ης Απριλίου διορισθείς Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης δεν είχε ακόμη φθάσει στη Σμύρνη ως όφειλε. Τις μέρες αυτές που ήταν οι δυσκολότερες για τον Βενιζέλο, ο Έλληνας Πρωθυπουργός βλέπει το όραμα του να κινδυνεύει από τις εκδικητικές συμπεριφορές των Ελλήνων. Με την ταχεία αντίληψη των πάντων, που τον διέκρινε, στέλνει μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών κατεπείγον τηλεγράφημα στον Στεργιάδη και μεταξύ άλλων γράφει: «Παρακαλώ να μην αναβληθή ουδέ στιγμήν αναχώρησις σου δια Σμύρνην. Δύνασαι να παραλάβης εξ Αθηνών οιουσδήποτε υπαλλήλους θέλεις επιδεικνύων τηλεγράφημα μου. Η τουρκική διοικητική υπηρεσία θέλει διατηρηθεί προσωρινώς, αλλ’ υπό τον έλεγχον ημών. …Μεταβαίνων εις Σμύρνην θα καλέσεις τους Κρήτας Οθωμανούς υπαλλήλους δια να αναλάβουν υπηρεσίαν. …Να ζητήσεις από πλοίαρχον Μαυρουδήν και συνταγματάρχην Ζαφειρίου να σου δώσουν όλα τα προς αυτούς τηλεγραφήματα μου. …Γνώριζε, ότι ουδέποτε επέρασα ημέραν μεγαλυτέρας αγωνίας παρ’ όταν επληροφορήθην, ότι εξ ανεξηγήτου αμελείας των Αθηνών η κατοχή Σμύρνης έγινεν ως έγινε και άνευ συγχρόνου παρουσίας σου.»

Ο Στεργιάδης επιτέλους έφθασε στη Σμύρνη την 8η Μαΐου 1919 και αμέσως άρχισε να δείχνει τον αυταρχικό και σκαιό του χαρακτήρα. Πολύ σύντομα γενικεύθηκε η κατακραυγή εναντίον του. Ενεργούσε σαν απόλυτος μονάρχης. Δεν υπολόγιζε ούτε τον Αρχιστράτηγο Παρασκευόπουλο, ούτε τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο. Απειλούσε, έβριζε, χειροδικούσε. Πολλοί Σμυρναίοι πρόκριτοι έστειλαν αναφορές και προέβησαν σε διαβήματα στον αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης Εμμ. Ρέπουλη, ο οποίος την 1 η Ιουλίου 1919 στέλνει στον ευρισκόμενο στο Παρίσι Ελ. Βενιζέλο τηλεγραφική αναφορά:

«Θεωρώ αναγκαίον συστήσετε κύριον Στεργιάδην αποφεύγει χειροδικίας και εξυβρίσεις. Ενταύθα Σύλλογος Αλυτρώτων εζήτησε παρουσιασθή εις εμέ ινα καταγγείλει τοιαύτα γεγονότα. Κύριος Αρκάλης μας αφηγήθη σειράν ολόκληρον ήν επιβεβαίωσε Μαζαράκης υπουργείου Εσωτερικών, επανελθών εκείθεν. Εξύβριζε και απεπέμψε δημοσιογράφους άνευ αιτίας. Κατελθών αυτοκινήτου ερράπισε καθ’ οδόν αμαξηλάτην υβρίζοντα ίππον του και Μωχαμέτην. Συνέλαβε και παρεμβάντα επιβάτην αμάξης και παρέπεμψεν αμφοτέρους Στρατοδικείον. Καυχιέται ότι συνηθίζει και να δέρνει και εις την Ήπειρον έσπασε δέρων δώδεκα ράβδους και οι παρουσιαζόμενοι εις αυτόν έπρεπε να φορούν από μέσα προβιάν δια να μη ματώνουν». Ο Ρέπουλης εξέφρασε επίσης τον φόβο μήπως ο Στεργιάδης βρεθεί «απέναντι κανενός ζωηρού Σμυρναίου και έχομεν δεινοτέρας συνεπείας». Ανάλογο με του Ρέπουλη τηλεγράφημα έστειλε στο Παρίσι στον Υπουργό Εξωτερικών Νικόλαο Πολίτη, ο Αλέξανδρος Διομήδης, που εκτελούσε χρέη Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα.

Όμως ο Βενιζέλος απέρριψε τις κατηγορίες και δικαιολόγησε τη συμπεριφορά του Στεργιάδη στην επιστολή που έστειλε από το Παρίσι στις 18 Ιουλίου 1919 τονίζοντας: «Εν μέσω της διανοητικής παρακρούσεως όλων των εν Σμύρνη ημετέρων, στρατιωτικών και πολιτικών, μόνον ο Στεργιάδης παραμένει έχων διαυγή την αντίληψιν της καταστάσεως, προσπαθεί να σώση αυτήν από του ναυαγίου εις το οποίον φέρεται αγανακτών διαρκώς και δικαίως, παραφερόμενος, ως φαίνεται, ενίοτε και νομιζόμενος ως παράφρων υπό ανθρώπων, οι οποίοι ευρίσκονται εις πραγματικήν παράκρουσιν(!!!). …Ο δυστυχής Στεργιάδης έβλεπε και διησθάνετο μακρόθεν, όπως έβλεπα κι εγώ εγγύθεν, ότι επίκειται η έκρηξις καταιγίδος». Σημειολόγηση του «προσώπου» υπό ιστορικού Τζερμιά(υιού του βουλευτή Θεσσαλονίκης και στενού συνεργάτη του βενιζέλου): ο εκ Κρήτης ορμώμενος ...εθνάρχης, νεόκοπος φοιτητής στην Αθήνα, απευθυνθείς δια επιστολής στον πατέρα Βενιζέλο και αναφερθείς στην εν λόγω νήσο, επιλέγει την χρήση β' προσώπου διατυπώνοντας την ευχή μη εξέγερσης «...εις την  νήσον σας...».

Ο Στεργιάδης ενθαρρύνθηκε από την ευνοϊκή γι’ αυτόν στάση του Βενιζέλου και συνέχισε να συμπεριφέρεται, παντού και πάντα, σαν απόλυτος μονάρχης. Επανειλημμένως ήρθε σε ρήξη με τον Σμυρναίο Αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Τον ενοχλούσε ότι οι Σμυρναίοι απέδιδαν ξεχωριστές τιμές στον συμπατριώτη τους αρχιστράτηγο και του φερόταν με ένα είδος λατρείας. Όταν ο Παρασκευόπουλος έφθασε στη Σμύρνη, έγινε δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό της Αγίας Φωτεινής. Ο Στεργιάδης σύμφωνα με το πρωτόκολλο κατέφθασε τελευταίος, αλλά ο τελετάρχης τον τοποθέτησε αριστερά του Παρασκευόπουλου. Ο Στεργιάδης εξεμάνη, έβαλε τις φωνές κι έφυγε. Ως Ύπατος Αρμοστής, δηλαδή πολιτικός και στρατιωτικός άρχων, έπρεπε να τοποθετηθεί δεξιά του αρχιστράτηγου. Δυο φορές δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα στη Σμύρνη και χρειάστηκε να μεταβεί και να τα ρυθμίσει ο ίδιος ο Βενιζέλος. Δεν πάτησε όμως το μικρασιατικό έδαφος. Η πρώτη φορά ήταν όταν ο Στεργιάδης, ως Ύπατος Αρμοστής, επεμβαίνοντας σε θέματα διοίκησης του στρατού, απαιτούσε να αντικατασταθεί ο επιτελάρχης υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Και ο Αρχιστράτηγος Παρασκευόπουλος που δεν δεχόταν επεμβάσεις ήρθε σε ρήξη με τον Στεργιάδη. Τότε ο Πρωθυπουργός Βενιζέλος με τον Παρασκευόπουλο πήγαν με το αντιτορπιλικό «Λέων» στη Χίο, όπου τους περίμενε ο Στεργιάδης που είχε φθάσει από τη Σμύρνη με το πλωτό νοσοκομείο «Αμφιτρίτη». Κατά την συζήτηση – συνδιαλλαγή Παρασκευόπουλου – Στεργιάδη παρών ήταν και ο γενικός διοικητής Χίου Γεώργιος Παπανδρέου. Αργότερα ο Παρασκευόπουλος στις αναμνήσεις του γράφει: «Επανέλαβον ρητώς εις τον Πρόεδρον Βενιζέλον ότι δεν δύναμαι να ανεχθώ την παράλογον θέλησιν του Αρμοστού και παρακαλώ να με απαλλάξει των καθηκόντων του Αρχιστράτηγου, ως μη δυνάμενον πλέον να ασκώ τα καθήκοντα μου με μειωμένον το κύρος μου. Η εκ νέου επέμβασις του Προέδρου παρά τω Στεργιάδη ηνάγκασε αυτόν να υποχωρήση εις το ζήτημα αντικαταστάσεως του επιτελάρχου. Ούτω έληξε το σπουδαίον αυτό επεισόδιον και από τότε ουδέποτε πλέον ο Στεργιάδης με ηνώχλησε». Η δεύτερη φορά που ο Βενιζέλος πήγε στη Σμύρνη με το ατμόπλοιο «Νάρκισσος» ήταν η 22 η Αυγούστου 1920, «φέρων ακόμη επιδέσμους εις τας πληγάς» από την δολοφονική εναντίον του απόπειρα στο σταθμό Λυών των Παρισίων. Σίγουρα η συμπεριφορά του Στεργιάδη απασχολούσε σοβαρά τον Βενιζέλο. Εάν όμως τον αντικαθιστούσε, τι θα έλεγαν οι Συμμαχικές Δυνάμεις. Στον στενό συνεργάτη του Ευάγγελο Μελιγκουνάκη θα πει «…Δεν μου φθάνουν όλα αυτά, παρά έχω και ένα σωρό γράμματα από την Σμύρνην δια την συμπεριφοράν του Αρμοστού Στεργιάδη». Στέλνει τον Μελιγκουνάκη στη Σμύρνη, ο οποίος επιστρέφοντας αναφέρει στον Βενιζέλο «Ο Στεργιάδης φέρεται πολύ άσχημα προς τους εκεί Έλληνας. Τον κατετόπισα εις μερικά πράγματα. Του είπα ότι δημιουργεί εχθρότητα εναντίον μας». Ο Βενιζέλος απάντησε «Δεν έχομε εκλογές εκεί ώστε να φοβούμεθα ότι μπορεί να δημιουργήσομε αντιπάλους(...). Πάντως καλόν θα ήτο να μην είναι τόσον σκληρός προς τους Έλληνας και να μη μεροληπτεί υπέρ των Τούρκων. Να είναι δίκαιος. Εγώ, δεν μπορώ να του γράψω διότι του έχω δώσει εν λευκώ την εντολήν(...) και άμα του γράψω ίσως παραιτηθεί».

...Τόσον ο αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Εμμ. Ρέπουλης και ο Αρχιστράτηγος Παρασκευόπουλος είχαν αντιληφθεί ότι ο Βενιζέλος ήταν άκαμπτος στο να φύγει ο Στεργιάδης. Αυτό, κατά τον Βενιζέλο, θα μας έβλαπτε στο εξωτερικό, όπου ο Στεργιάδης εθεωρείτο δίκαιος και προστάτης των ξένων στοιχείων στην Ιωνία και κατά συνέπειαν έπρεπε να αποκλεισθεί η αντικατάσταση του, την οποίαν θα εκμεταλλευόταν όλοι οι μη συμπαθούντες τον ελληνισμό. Έτσι, για τους Σμυρνιούς ο Στεργιάδης κατέληξε να είναι η χειρότερη μορφή τιμωρίας στην οποία τους υπέβαλε ο Βενιζέλος. Μια τιμωρία, που ισοδυναμούσε με ότι χειρότερο και ανέλπιστο μπορούσε να τους συμβεί. Χειρότερη από εκείνη που ζούσαν οι Σμυρνιοί κάτω από το ματωμένο πλέγμα των Τούρκων. Ο Χρ. Αγγελομάτης γράφει «…ουδεμίαν στιγμήν εγεύθη ο Ελληνισμός την γλυκύτητα της ελευθερίας. Ο Στεργιάδης έκανε τα πάντα υπέρ των Τούρκων, υπέρ των ξένων, υπερβαίνων κατά πολύ τα όρια της πολιτικής σκοπιμότητας και φθάνων τα όρια, θα έλεγε κανείς, καταστρεπτικών πράξεων για την Ελλάδα». Γιατί ο Στεργιάδης τρομοκράτησε, έδειρε, έβρισε, έφτυσε, φυλάκισε, πρόσβαλε θανάσιμα αξιοπρεπείς αξιωματούχους, σεβάσμιους δημογέροντες, ενάρετους κληρικούς, προύχοντες, απλούς πολίτες, υπουργούς, ακόμα και αυτό τον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο. Ιδιαίτερα με τον κλήρο έδειχνε να έχει παλιούς λογαριασμούς, τους οποίους κάθε τόσο προσπαθούσε να λύσει. «Θα τους κόψω τη γλώσσα» έλεγε όταν διαπίστωνε τυχόν προσπάθειες Ελλήνων ιερέων για τον προσηλυτισμό μωαμεθανών. Γνωρίζω, θα πει ο Στεργιάδης στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο και στον εκπρόσωπο της οθωμανικής κοινότητας, τη χαρά και τον ενθουσιασμό από τα οποία διακατέχονται οι απελευθερωθέντες Έλληνες της Μικράς Ασίας. Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέψουμε ότι αυτά τους τα αισθήματα τα ακολουθούν οι βαριές υποχρεώσεις μιας πολιτισμένης φυλής, ιδίως προς τα αλλόφυλα και αλλόθρησκα στοιχεία της χώρας. Σκοπός της απελευθέρωσης δεν είναι από τη μια στιγμή στην άλλη οι μέχρι τώρα υπόδουλοι να μεταβληθούν από κατακτημένοι σε κατακτητές, αλλά η εγκαθίδρυση απόλυτης και ειλικρινούς ισότητας μεταξύ όλων των κατοίκων της χώρας, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας.

Με την άφιξη του στη Σμύρνη ο Στεργιάδης βρέθηκε αντιμέτωπος με σωρεία προβλημάτων, που έπρεπε να λύσει. Αρχίζοντας από το οικονομικό που ήταν και το δυσκολότερο. Η οικονομική ανάπτυξη της Μ.Ασίας απασχόλησε την ελληνική κυβέρνηση, που πίστευε πως οι εισπράξεις από αυτή θα ανακούφιζαν τον κρατικό προϋπολογισμό. Θα πει δε ο βουλευτής Λυκούργος Τσουκαλάς, σύμφωνα με τα Πρακτικά της Βουλής, ότι «Εάν επιβάλωμεν 20% φόρον εν Μικρά Ασία θα έχομεν εν δισεκατομμύριον δια του οποίου θα ανακουφίσωμεν τον Ελληνικόν λαόν…».

Πρόσφατες ιστορικές και επιστημονικές μελέτες αμβλύνουν κάπως τη συμπεριφορά και τις δραστηριότητες του Στεργιάδη. Αναφέρουν ότι είχε διοικητικά χαρίσματα που έφεραν τη σφραγίδα και το χαρακτήρα της προόδου και του πολιτισμού. Ότι δεν επηρεαζόταν από φυλετικές και πολιτικές προκαταλήψεις, κάτι που ιδιαίτερα εκτιμούσαν οι εκπρόσωποι των συμμαχικών δυνάμεων στη Σμύρνη. Παρήγαγε αξιόλογο έργο. Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι προσπάθειες του για την αναβάθμιση της γεωργίας, την πάταξη της ληστείας στην ευρύτερη περιοχή, την αντιμετώπιση της ελονοσίας και των άλλων ασθενειών που μάστιζαν τον πληθυσμό (με την ίδρυση του Ινστιτούτου Παστέρ. Προσπάθησε να ιδρύσει στη Σμύρνη και πανεπιστήμιο με οργανωτή τον διαπρεπή μαθηματικό Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Όμως ο δύστροπος χαρακτήρας του και ο «φιλοτουρκισμός» του αμαύρωναν στα μάτια των Ελλήνων κάθε του κίνηση.

Μετά τις δραματικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, (όπου ο Βενιζέλος δεν εξελέγη ούτε βουλευτής) την πτώση της Κυβερνήσεως Βενιζέλου και την άνοδο στην εξουσία των «Βασιλικών» του Κωνσταντίνου, τα πάντα άλλαξαν. Μόνον ο Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης διατηρήθηκε ως αναντικατάστατος.

Παλαιόθεν μια «άνωση» ανυψώνει-συντηρεί στην επιφάνεια ορισμένα πρόσωπα ή περιβάλλοντα προσώπων & νοοτροπίες-πολιτικές, παρά την «βύθιση» των προσκηνιακών ηγεσιών.  ...Υπέρ Ελλήνων( <- στο συνημμένο βίντεο αξίζει προσοχής, μεταξύ άλλων, ο σεφερικός πρόλογος!)

Η Συνέχεια -πλήρες άρθρο -> εδώ.

    

      

          «Αποχαιρετισμός»

         Ποίηση: Γεώργιος Βιζυηνός // Σύνθεση & Ερμηνεία: Νίκος Ξυδάκης

           -.-

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
856 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014
22:44

«Ναι» στην ανέγερση του ισλαμικού Τεμένους επί της Ιεράς Οδού στην περιοχή του Βοτανικού, λέει η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η χρηματοδότηση ανέρχεται στο ποσό του 1.100.000 ευρώ όπου περιλαμβάνεται και η αμοιβή τεχνικού συμβούλου που  ανέρχεται στις 153.750 χιλιάδες ευρώ. Η ανέγερση του Τεμένους αποσκοπεί στην κάλυψη των θρησκευτικών πεποιθήσεων των Μουσουλμάνων.Ν


 

      

02/01/2014

Μοῦ ζητήθηκε πρό καιροῦ νά ἔχω συμμετοχή σέ μιά συζήτηση γιά τό ὑπό ἀνέγερση τζαμί σέ μιά πρωινή ἐκπομπή τῆς Δημόσιας Τηλεοράσεως. (Ἀλήθεια, κανείς ἁρμόδιος δέν σκέφθηκε τί σημαίνει ὁ ὅρος δημόσιος, ὅταν ἐκφέρεται κατά θηλυκό γένος;). Ἀρνήθηκα, προφασιζόμενος βαρηκοΐα. Ἡ κυρία, ὅμως, ἦταν ἐπίμων καί μοῦ πρότεινε νά σταλεῖ συνεργεῖο στό σπίτι μου, ὅπου θά κάνω μιά δήλωση μέ τίς ἀπόψεις μου καί δέν θά ὑπάρξει πρόβλημα ἐμπλοκῆς σέ διάλογο.

Δέχθηκα μέ βαρειά καρδιά. Τό συνεργεῖο (δύο εὐγενέστατοι κύριοι) ἦλθαν στό σπίτι μου δύο ὧρες ἐνωρίτερα καί μοῦ εἶπαν ὅτι ἡ δήλωσή μου θά γίνει μόλις ἀρχίσει ἡ ἐκπομπή. Μέ ἔζωσαν φίδια ἀνησυχίας καί τούς εἶπα νά τηλεφωνήσουν ὅτι σέ διάλογο δέν μετέχω λόγω βαρηκοΐας. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι οἱ δύο πολυθέλγητρες «συντονίστριες» ἦσαν πιό βαρήκοες ἀπό ἐμένα καί μέ ἐνέπλεξαν σ’ ἕνα διάλογο μέ πρόσωπα πού μοῦ ἦσαν ἄγνωστα καί πού σέ καμμιά περίπτωση δέν εἶχα διάθεση ν’ ἀρχίσω διάλογο μαζί τους. Καί, ὅμως, ὁ  διάλογος ἄρχισε, ὁπότε ἀναγκάστηκα νά ἐγκαλέσω στήν τάξη ἕναν ἀπό τούς συζητητές καί νά τοῦ συστήσω εὐπρέπεια· καί ἀκολούθως, στρεφόμενος προς τίς χαριτόβρυτες «συντονίστριες», τούς δήλωσα κοφτά ὅτι παραβιάζουν κατάφωρα τή δημοσιογραφική δεοντολογία, διότι –παρά τή ρητή δέσμευσή τους- μέ ὑποχρέωσαν νά δημοσιοποιήσω κάτι πού ἀποτελεῖ προσωπικό μου «δεδομένο».

Ἀκολούθως, παρακάλεσα τά δύο μέλη τοῦ συνεργείου νά ἀπέλθουν. Ἔτσι ἄφησα τό πεδίο ἐλεύθερο στους συζητητές καί στις «κυρίες» νά ποῦν ὅ, τι θέλουν. Πρόφθασα, ὅμως, νά πῶ μερικά πράγματα,  πού εἶναι χρήσιμο νά διαβασθοῦν, γιατί, ὅπως μέ πληροφόρησαν, κάποιος ἀπό τό «συνεργεῖο» μοῦ καταλόγισε φανατισμό καί κάτι ἄλλο βαρύτερο.

Ἡ δήλωσή μου -ὅπως τήν θυμᾶμαι- περιεῖχε τά ἀκόλουθα ἐρωτηματικά σημεῖα:

  • Πρῶτον, σέβομαι τίς θρησκευτικές εὐαισθησίες καί τίς θρησκευτικές ἀνάγκες παντός ἀνθρώπου, ἀλλ’ ἀφελῶς διερωτῶμαι: σέ ποιούς θά ἀνήκει θρησκευτικά τό ἐν λόγω τζαμί; Στους Σουνίτες ἤ στους Σιίτες; Ἤ, μήπως, σέ κάποια ἄλλη ἀπό τίς δεκάδες μουσουλμανικές σέχτες; Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν μποροῦν νά μονοιάσουν στις χῶρες τους καί θά μονοιάσουν στήν Ἑλλάδα; Μήπως ὑπάρχει κίνδυνος νά ἔχουμε φαινόμενα Βαγδάτης;

  • Δεύτερον, ἐν ἡμέραις κρίσεως, ὅταν δέν ἔχουμε χρήματα νά ἐπισκευάσουμε καί νά ἀποκαταστήσουμε τήν Μητρόπολη (15 χρόνια εἶναι γιαπί), μᾶς περισσεύουν λεφτά γιά νά φτιάξουμε πολυτελές τζαμί;

  • Τρίτον, ποιά ἐκκλησία τῶν Ἀθηνῶν διαθέτει τήν οἰκοπεδική ἔκταση πού θά διαθέτει τό ὑπό ἀνέγερση τζαμί; (Ὅπως μέ ἔχουν πληροφορήσει ἀπόστρατοι ἀξιωματικοί τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, στό ὁποῖο ἀνῆκε ὁ χῶρος, πρόκειται γιά μιά ἔκταση 20-23 στρεμμάτων. Ἴσως νά κάνουν λάθος. Ἀλλά τό χῶρο τόν ἔχω ἐπισκεφθεῖ καί εἶναι ἐξαιρετικά εὐρύς).

  • Τέταρτον, ὁ εἰσερχόμενος στήν Ἀθήνα μέσω τῆς Ἱερᾶς Ὁδοῦ καί τῆς Λεωφόρου Καβάλας, πρῶτα θά βλέπει τό τζαμί καί μετά τήν Ἀκρόπολη. Ποιά ἐντύπωση θά προκαλεῖ στόν ξένον ἐπισκέπτη, ὅταν θά βλέπει στίς πύλες τῶν Ἀθηνών τό συναθροισμένο πλῆθος τῶν μουσουλμάνων; Ἀφήνω τήν ἀπάντηση στόν ἀναγνώστη.

  • Πέμπτον, πόσο κοστολογήθηκε ἡ ἐκχωρηθεῖσα ἀπό τό Πολεμικό Ναυτικό οἰκοπεδική ἔκταση; Καί ποιοί ἦσαν οἱ ὑπογράψαντες πολιτικοί καί στρατιωτικοί; Μήπως κάποιος ἐξ αὐτῶν φιλοξενεῖται ἤ πρέπει νά φιλοξενηθεῖ στόν Κορυδαλλό; Διότι, ὅπως, μοῦ ἔχουν ἐκμυστηρευθεῖ παλαιοί ἀξιωματικοί τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, ἡ ἔκταση δόθηκε «μπίρ παρά». Στό ἕνα πέμπτο τῆς ἀξίας της!

  • Ἕκτον, τό καί σοβαρώτερον: Τί θά συμβεῖ ἄν κάποιος χριστιανός θρησκομανής ἤ κάποιος χουλιγκάνος ἤ (αὐτό κυρίως) κάποιος προβοκάτορας γράψει κάποια νύκτα κάτι αἰσχρό γιά τή μουσουλμανική θρησκεία ἤ φτιάξει μιά καρικατούρα τοῦ Μωάμεθ; Δέν θά ξεσηκωθεῖ ἐναντίον μας ὅλο τό Ἰσλάμ; Ἐδῶ οἱ ἐγχώριοι βάρβαροι δέν σέβονται τά πιό ἱερά μας μνημεῖα καί θά σεβασθοῦν τό τζαμί; Μήπως κάτι τέτοιες βλακώδεις ἤ προβοκατορικές ἐνέργειες, θά δίνουν τό πρόσχημα στήν Τουρκία (διότι αὐτή οὐσιαστικά θά εἶναι ὁ διαφεντευτής τοῦ τζαμιοῦ), νά ἐπεμβαίνει στά ἐσωτερικά μας; Ἄς θυμηθοῦμε τί ἔγινε τό 1955 μέ κάποια αἰσχρογραφήματα στή φερόμενη σάν οἰκία τοῦ Κεμάλ στή Θεσσαλονίκη. Ξεσηκώθηκαν τά ἄγνωμα πλήθη τῆς Πόλης καί ἀφάνισαν καθετί χριστιανικό στήν Βασιλεύουσα. Ἀπό καταστήματα μέχρι τάφους.

Καί κάτι πού δέν πρόφθασα νά πῶ:

Ἀκούω νά λέγεται ὅτι θά ἀναβαθμισθεῖ ἡ περιοχή χάρη στό τζαμί. Οἱ λέγοντες αὐτό, χωρίς νά ἔχουν πρόθεση νά κάνουν χιοῦμορ, αὐτό τελικά πετυχαίνουν. Ἄν θέλουμε ἀναβάθμιση τῆς περιοχῆς, θά μπορούσαμε στό χῶρο αὐτό νά μεταφέρουμε τόν κρυμμένο κάπου στό Ζάππειο ἀνδριάντα τοῦ Καραϊσκάκη, πού ἔδωσε στό χῶρο αὐτό τήν πρώτη του μάχη στήν Ἀττική (Μάχη Χαϊδαρίου, 6-8 Αὐγούστου 1826) καί ὁ ὁποῖος τήν ἑπόμενη χρονιά ἔδωσε τή ζωή του γιά τήν ἐλευθερία τῶν Ἀθηνῶν.

Καί κάτι σάν ἐπίλογος:

Διαλαλοῦμε urbi et orbi ὅτι ἡ Ἀθήνα εἶναι ἡ πόλη πού γέννησε τή δημοκρατία. Αὐτός πού θεμελίωσε τή δημοκρατία ἦταν ὁ Κλεισθένης. Ἀνδριάντας τοῦ Κλεισθένη δέν ὑπάρχει πουθενά στήν Ἀθήνα. Μήπως εἶναι καιρός νά στηθεῖ ἐκεῖ πού πρόκειται νά φτιαχτεῖ τό τζαμί; Ἔτσι οἱ ξένοι (καί οἱ ἐντόπιοι), πού φθάνουν στήν Ἀθήνα, θά θυμοῦνται ὅτι στήν πόλη αὐτή γεννήθηκε ἡ δημοκρατία καί ὄχι τό… Ἰσλάμ!

Σαράντος Ι. Καργάκος

 

   

     Το κακόηθες μελάνωμα

     Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
     Μουσική-πρώτη εκτέλεση: Θάνος Μικρούτσικος

 

     -.-

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
859 αναγνώστες
Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014
13:57

   

         κλικ στην εικόνα -> scribd

Ας ανοίξουμε μία παρένθεση στη θερινή επικαιρότητα, επιχειρώντας έναν ...αιθερικό περίπατο στην «σπηλιά των ματιών» δια χειρός Ε.Muldashev και στην «σπηλιά της Valve» δια χειρός Ι.Βαρουφάκη (βλέπε υ.γ-δείκτης 1).

Η αποφώνηση είναι οπτικοακουστική, υπό Μ.Δανέζη - Σ.Θεοδοσίου (βλέπε υ.γ-δείκτης 2).  

 

Το βιβλίο του Ρώσου επιστήμονα Ernst Muldashev με τίτλο “Το τρίτο μάτι και η Καταγωγή της Ανθρωπότητας” εκδόθηκε κάποια στιγμή το 1999 στη Ρωσία, ενώ το 2001 εκδόθηκε η μετάφρασή του στη γερμανική.

Σήμερα το βιβλίο του (στη Γερμανία τουλάχιστον) είναι τόσο σπάνιο που λίγα μόνο μεταχειρισμένα αντίτυπα βρίσκει κανείς στο Amazon με κόστος 300 με 600 ευρώ (!)…

Μελετώντας το, πράγματι βρίσκουμε πολλά ενδιαφέροντα σημεία, πρωτότυπα, αλλά και αρκετές αιτίες προβληματισμού… 

Η ενδιαφέρουσα έρευνά του ξεκίνησε από τη “γεωμετρία των ματιών“. Ως χειρουργός οφθαλμίατρος και εφευρέτης του Aloplant, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μάτια- τα “παράθυρα της ψυχής”. Πειραματιζόμενος με διάφορους τρόπους απέδειξε και επιστημονικά πως μας είναι για παράδειγμα σχεδόν αδύνατο να μιλήσουμε για θέματα που αγγίζουν συναισθήματα δίχως να κοιτάμε στα μάτια το συνομιλητή μας (ενώ αντίθετα συζητάμε σχετικά εύκολα για άλλου είδους θέματα κοιτώντας… στο πάτωμα). Ουσιαστικά από τη ζώνη των ματιών αντλούμε πάρα πολλές πληροφορίες, πέρα από τις λεκτικές, για την κατάσταση του “ιδιοκτήτη τους”, αλλά και αναγνωρίζουμε τα πρόσωπα…

Όπως ήταν φυσικό  άρχισε να μελετά και μέσω υπολογιστών την περιοχή των ματιών και των πληροφοριών που λαμβάνουμε άμεσα για την ποιότητα ενός ανθρώπου από τα μάτια και τη ζώνη γύρω από αυτά.

Βασική του μέτρηση αποτέλεσε αρχικά η μέτρηση των σχημάτων που σχηματίζουν οι γραμμές που περνούν από τις έξω και τις μέσα γωνίες των ματιών, ανακαλύπτοντας κάποιους πρώτους τύπους ποιότητας των ανθρώπων.

Για παράδειγμα (από πάνω προς τα κάτω στη φώτο ):

  • Έντονος εξωτερικός και εσωτερικός ρόμβος στο κέντρο του φανερώνουν ισχυρή θέληση.
  • Ένα σχήμα τριγώνου περισσότερο εξωτερικά με ανεστραμμένο μικρό τρίγωνο εσωτερικά, δειλία.
  • Τετράγωνο εξωτερικό και εσωτερικό, καλοσύνη. 
  • Ενώ ένας πολύ στενός εξωτερικός ρόμβος με ανεστραμμένο μικρό τρίγωνο εντός, κακία.

Το ανεστραμμένο αυτό μικρό, εσωτερικό τρίγωνο φάνηκε να αποτελεί μάλιστα ένδειξη και άλλων προβληματικών ψυχολογικών καταστάσεων…

Άλλο ενδιαφέρον σημείο που ανακάλυψε, είναι το γεγονός πως ασχέτως, φυλής, φύλου ή ηλικίας σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους είναι ίδιο το μέγεθος του κερατοειδούς! (Γι’ αυτό και μοιάζουν τόσο “μεγάλα” τα μάτια των παιδιών….)

Οι αναλύσεις του, πάνω σε φωτογραφίες χιλιάδων ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής, τον οδήγησαν στη σκέψη δημιουργίας της παραμέτρου του “μέσου στατιστικού ματιού”, -με βάση τα χαρακτηριστικά όλων των μετρήσεων του, ώστε να δημιουργηθεί μια μαθηματική σταθερά, μια βάση μέτρησης και ανάλυσης των δεδομένων του. Πράγματι δημιούργησε αυτή την παράμετρο, ανακαλύπτοντας παράλληλα πως το “μέσο στατιστικό μάτι” αντιστοιχεί στον τύπο ματιών των της “ράτσας” των Θιβετιανών (βλέπε φωτο).

Αυτή η ανακάλυψη έφερε στην επιφάνεια άλλο ένα νέο ερώτημα: γιατί το “μέσο στατιστικό μάτι” αντιστοιχεί ειδικά στα μάτια των ανθρώπων του Θιβέτ και ποιά η σχέση της περιοχής αυτής με την καταγωγή της ανθρωπότητας; Αυτό το νέο ερώτημα, μαζί με ακόμη περισσότερες μετρήσεις ματιών οδήγησε σε μια νέα υπόθεση σχετικά με την καταγωγή και μετανάστευση των ανθρώπων, σύμφωνα με την οποία λίκνο της σημερινής ανθρωπότητας είναι η περιοχή του Θιβέτ και οι ακόλουθες μεταναστεύσεις, μέσα από 4 βασικές “διαδρομές” οδήγησαν στη διασπορά αυτών σε όλο τον πλανήτη…

(χάρτης μετανάστευσης σύμφωνα με τον Muldasev- 1996)

 

Η πρωτότυπη αυτή θεωρία του προκάλεσε το ενδιαφέρον στην επιστημονική κοινότητα και δεν άργησε να ακολουθήσει επιτόπια έρευνα στις περιοχές την Ινδίας, του Νεπάλ και του Θιβέτ… 

Φυσικά ήταν αδύνατο να μη ληφθούν υπόψη οι τοπικές θρησκευτικές-φιλοσοφικές απόψεις και τα περιεχόμενα των Βεδών…

Αιτία ωστόσο για την ίδια την έρευνα στάθηκε άλλο ένα αξιοσημείωτο γεγονός: τα μάτια που κοσμούν τους τοίχους ναών στο Θιβέτ

 Καθώς στην έρευνα της γεωμετρίας των ματιών είχε καταφέρει να είναι σε θέση να αναδημιουργεί με σχετική ακρίβεια το πρόσωπο στο οποίο ανήκει μια περιοχή ματιών, ήταν φυσικό να θελήσει να ανασκευάσει το πρόσωπο στο οποίο ανήκουν αυτά τα μάτια (ή ορθότερα η περιοχή των ματιών…)

 

Το αποτέλεσμα της εργασίας εκείνης φανέρωσε αρχικά τo πρόσωπο (πάνω) αριστερά, ενώ οι βελτιώσεις που έκανε μετά την επιτόπια έρευνα έδωσαν το αποτέλεσμα (κάτω):

 

Όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του το άνω βλέφαρο φέρει την χαρακτηριστική καμπύλη ως αποτέλεσμα της κατά το ήμισυ διαβίωσης κάτω από το νερό (!).

Ουσιαστικά αποτελεί προστασία του ματιού κατά το γρήγορο κολύμπι διευκολύνοντας όμως την περιφερική όραση.

Στην ίδια κατεύθυνση, διαβίωσης κάτω από το νερό, συνηγορεί και η απουσία μύτης, που αναπαρίσταται με μία σπειροειδή “βαλβίδα” αντίστοιχης των δελφινιών, όπως και οι έντονοι δακρυγόνοι, αφού προφανώς και τα μάτια είχαν ανάγκη περισσότερης υγρασίας.

Αρχικά θεώρησε πως πρόκειται για Ατλάντιο. Η συνέχεια της έρευνας του όμως, σε σύγκριση με γνώσεις από ιερείς, λάμα και μυημένους τον οδήγησε στη διαπίστωση πως πρόκειται για άνθρωπο της μεταγενέστερης Λεμούριας, της Λεμούριας-Ατλάντιας φυλής… 

 

Η έρευνα του ωστόσο έφερε στην επιφάνεια άλλη μία άγνωστη στους περισσότερους είδηση: 

επί χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια υπάρχει μια “τράπεζα φύλαξης ανθρώπινου γονιδιώματος”, η οποία βρίσκεται  -ακόμη και μέχρι τις μέρες μας- υπό τον έλεγχο και την προστασία εκπροσώπων του υψηλότερου πολιτισμού που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης Γη: τους Λεμούριους. Στην “τράπεζα φύλαξης” (ας μου επιτραπεί ο όρος) βρίσκονται εκπρόσωποι της λεμούριας, ατλάντιας αλλά και άριας φυλής. Ουσιαστικά οι συμμετέχοντες βρίσκονται σε βαθιά κατάσταση διαλογισμού (σαμάντι) κατά την οποία το σώμα παρουσιάζει 0% μεταβολισμό, ωστόσο η ψυχή παραμένει συνδεδεμένη μαζί του (δεν έχει πεθάνει!). Μάλιστα κάποιοι εξ αυτών επικοινωνούν τηλεπαθητικά με τους φύλακες των χώρων (που συνήθως πρόκειται για σπήλαια ή υποθαλάσσιες άγνωστες και απροσπέλαστες ζώνες). Πέρα από τους επι χιλιετίες ευρισκόμενους σε κατάσταση σαμάντι, υπάρχουν και σχετικά σύγχρονοι μας, οι οποίοι περνούν μόνον ένα μέρος της ζωής τους σε σαμάντι, βγαίνουν από αυτό για ένα διάστημα ζώντας κανονικά, και κατόπιν ξαναεπιστρέφουν…

(...ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος...;)

 

[Βασική προϋπόθεση για την επίτευξη διατήρησης του ανθρώπινου σώματος και της ικανότητας ζωής σε κατάσταση σαμάντι είναι ένα ενεργό τρίτο μάτι, αλλά και πλήρης αγνότητα ψυχής (δηλαδή απουσίας αρνητικά στρεφόμενων δινών ενέργειας)... όπως και ισχυρό πνεύμα. Βέβαια η σημερινή ανθρωπότητα διαθέτει το τρίτο μάτι σε μια ληθαργική μόνον κατάσταση με τη μορφή της επίφυσης, ωστόσο δεν είναι λίγοι αυτοί που καταφέρνουν να το εξασκήσουν και να ανακτήσουν μέρος των ιδιοτήτων του... Και ας μην ξεχνάμε πως ήδη η ανθρωπότητα ξεπέρασε το βαρύτερο σημείο εξέλιξης της που την κράταγε αυστηρά κολλημένη στην ύλη και δειλά, μα σταθερά αρχίζει μια εκ νέου στροφή προς την πνευματική ανάπτυξη... 

Η Ατλάντια, όπως και η Λεμούρια φυλή, σύμφωνα με δηλώσεις μυημένων, διέθετε όμως ένα πλήρως ανεπτυγμένο τρίτο μάτι (το οποίο βέβαια βρισκόταν στο εσωτερικό του κρανίου επίσης), ενώ η πρόσβαση τους στη "γενική λεπτοφυή αποθήκη γνώσης στο υπερπέραν"  ήταν δεδομένη. Μόνον οι τελευταίοι εκπρόσωποι της Ατλάντιας και η σημερινή άρια φυλή δεν διαθέτουν τέτοια πρόσβαση ως αποτέλεσμα του "So Ham" (που σημαίνει περίπου "είμαι αυτός που είμαι" και συνεπάγεται "αυτοπραγμάτωση καθένας μόνος του" δίχως πρόσβαση στη "κεντρική βάση δεδομένων" που επεβλήθη... μετά τις καταστροφές και τη "μόλυνση" της αποθήκης γνώσης καθώς χρησιμοποιήθηκε η γνώση για το κακό... (εν τάχει κ πολύ περιληπτικά... -συστήνω να ερευνήσετε και μόνοι σας για τους όρους...]

 

Σύμφωνα με τη θεωρία του συγγραφέα, η τράπεζα αυτή αποτελεί ένα είδος κιβωτού που φυλάσσει το ίδιο το ανθρώπινο σώμα, το οποίο αποτελεί αποτέλεσμα φυσικής εξέλιξης εκατομμυρίων χρόνων, για περιπτώσεις μεγάλης φυσικής ή άλλης καταστροφής, αλλά δεν αποκλείεται να πρόκειται και για τόπο παραμονής των μεγάλων προφητών που γνώρισε η ανθρωπότητα, οι οποίοι βγαίνουν κατά καιρούς και ξαναδιδάσκουν την ανθρωπότητα προκειμένου να αποφευχθεί η πολιτισμική οπισθοδρόμηση ή/και η πλήρης επιστροφή στην ημιάγρια και πρωτόγονη κατάσταση, μετά από καταστροφές1 μεγάλης έκτασης. 

 

(Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως η θεωρία του στηρίζει την άποψη πως οι πίθηκοι αποτελούν μάλλον ένα τέτοιο είδος εκφυλισμού ανθρώπινων φυλών2, ο πίθηκος προέρχεται από τον άνθρωπο δηλαδή και όχι αντίστροφα… )

 

Αυτά είναι μόνον μερικά από τα άκρως ενδιαφέροντα σημεία της έρευνας του συγγραφέα, ο οποίος μεταξύ άλλων αναγνωρίζει τις κοινές ρίζες όλων των θρησκειών και βλέπει στο περιεχόμενο τους την αλληγορική διάσωση των επιστημονικών γνώσεων περασμένων πολιτισμών…

Υπ’ αυτή την έννοια, θα ήθελα να θυμίζω πως αν έπαυαν οι άνθρωποι να φανατίζονται με τους τύπους των θρησκειών που διδάχτηκαν, αναγνωρίζοντας με αγάπη τον κοινό παρονομαστή όλων, και διέβλεπαν την ανάγκη προόδου προς μία πορεία “πιο φυσικής τεχνολογίας” θα ερχόμασταν πιθανότατα πολύ πιο σύντομα στην άνοιξη μιας νέας “χρυσής εποχής“… ( η οποία θα ανοίξει και πάλι σταδιακά την πρόσβαση των ανθρώπων στην “αποθήκη πληροφοριών-γνώσης” στο υπερπέραν… και θα λήξει την αποκοπή της άριας φυλής με άρση του “so ham”…) Και η πρόοδος των ανθρώπινων πολιτισμών μπορεί να διασφαλιστεί, όχι με μέτρο το συμφέρον το ατομικό και το χρήμα, αλλά την αγάπη και το μοίρασμα γνώσης2

 

(Ιδέες τέτοιες δίνει άπειρες η “Αναστασία της Σιβηρίας”, την οποία επίσης αναφέρει στο βιβλίο του ο Ρώσος επιστήμονας…)

 

Η επιστήμη της δύσης μόλις πρόσφατα άρχισε να μελετά τις πανάρχαιες γνώσεις της ανατολής, που φύλαξαν επί χιλιετίες γνώσεις και δεδομένα μελέτης της λεπτοφυέστερης ψυχικής ενέργειας και των άπειρων εφαρμογών της, τόσο σε θέματα υγείας, όσο και σε θέματα τεχνολογίας. Ας μην ξεχνάμε πως κάποια από τα τεράστια επιτεύγματα αλλοτινών μεγάλων, πνευματικά υψηλότατων, πολιτισμών παραμένουν μέχρι σήμερα μοναδικά και δεν μπορούν να αναπαραχθούν παρ’ όλα τα τεχνικά μέσα (πυραμίδες, Παρθενώνας κ.α.). Ας ελπίσουμε σε μια μεγαλύτερη στροφή των επιστημών προς αυτή την κατεύθυνση και παράλληλα ιδιαίτερη φροντίδα για την ψυχική και πνευματική μας ανάπτυξη…

 

(οι φώτο είναι από το βιβλίο του κ το διαδίκτυο όπου αναδημοσιεύτηκαν)

πηγή: ιστολόγιο «ΤΟΞΟΤΗΣ»

 

υ.γ - δείκτες

 

(1) Eάν δεν λάβει κανείς υπ'όψιν την αίρεση των  μεγάλων καταστροφών(φυσικών ή μη) για την άνω εικαζόμενη «παλινδρόμηση» μεγάλων δασκάλων μεταξύ καταστολής και συνειδητότητας προς ανάσχεση δυνάμενης πολιτισμικής οπισθοδρόμησης, υπό κανονικές συνθήκες-(και) τεχνολογικής ανέλιξης, υφίσταται και το κάτωθι παιγνίδισμα μεταξύ εικονικού και πραγματικού:

«...Επειδή έχω υπογράψει συμφωνητικό που με δεσμεύει να μην αποκαλύψω τις τεχνολογίες που είδα, δεν μπορώ να σας πω πολλά περισσότερα. Απλά, θα πω ότι πραγματικά είδα το μέλλον. Δεν είναι λίγο να βλέπεις έναν εικονικό αλλά ρεαλιστικότατο εξωγήινο να στέκεται δίπλα σε έναν πραγματικό άνθρωπο στο ίδιο δωμάτιο με σένα, να περπατά γύρω-γύρω στο δωμάτιο και να σου κλείνει το μάτι. Κι όλα αυτά χωρίς οθόνη, προβολή ή κάποιον υπολογιστή έστω δίπλα σου…»

 

(2) n-1 διαστάσεις -> «σκιά»-προβολή n διαστάσεων  //  Κόσμος του αισθητού(Vmax=C) _ Κόσμος του «οπουδήποτε αλλού» (Vmax=απεριόριστη->«άχρονος» χρόνος) :

«...αφού λοιπόν φτιάχτηκε έτσι το σύμπαν, καταλαβαίνουμε ότι φτιάχτηκε σύμφωνα με το αμετάβλητο πρότυπο που γίνεται αντιληπτό μόνον από τη σκέψη και τη λογική. Αφού επομένως δεχόμαστε όλα αυτά, τότε αναγκαστικά αυτός ο κόσμος πρέπει να είναι εικόνα κάποιου άλλου πραγματικού κόσμου...» Πλάτων-«Τίμαιος».

Τέλος περιπάτου

 

     

          Εαρινή Συμφωνία

            (συλλογή: Τολμηρή Eπικοινωνία) 

          Ποίηση: Γ.Ρίτσος // Μουσική: Γ.Μαρκόπουλος

          Ερμηνεία: Γ.Μαρκόπουλος-Χ.Γαργανουράκης-Β.Λαβίνα-Νέοι Επιβάτες(Δ.Ζερβουδάκης-Μ.Φωτίου)

           -.-

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
11/8H καλή μέρα από το πρωί φαίνεται — Μετεκλογικά 'τροχιοδεικτικά'