Αληθές ή ...Άληθες ;
cell
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Απουσία Πνευμάτων
1820 αναγνώστες
Κυριακή, 17 Μαΐου 2009
12:46

Στη μνήμη απόντων πνευμάτων, ιδιαιτέρως δε της δασείας,

αφιερώνεται το «οχτάστιχο»  των δασυνομένων λέξεων από άλφα :

 

‘Άδης, άγιος, αγνός

άμα, άμαξα, απλός

αίμα, αμαρτία, άλμα

άμιλλα, αφή και άρμα

απαλός, αψύς, αψίδα

αλυκή και αλυσίδα

αρμόζω κι αλμυρίζω

αρπάζω κι αλωνίζω...

 

Άλφα, εκ του άλεφ <βόδι, ως ανεστραμμένη βοιδοκεφαλή(Α) μετά κεράτων >,

ή ενδεχομένως του…αλφάνω = παράγω, εισφέρω…τι; αλφάβητο -> Γλώσσα -> Πολιτισμός-> Ίδιον της Homo-κεφαλής …στην «κατοικημένη» της εκδοχή.

 

 

    Η  Αλφαβήτα

Μαθαίνονταν (οι δασυνόμενες από άλφα, έψιλον, ...) περίπου σαν τραγουδάκι,  κάτι σαν γλυκαντικό της «πικρής ρίζας» της παιδείας.

«της παιδείας την μεν ρίζαν είναι πικράν, τον δε καρπόν, γλυκύν (φασίν)» κατά τον συγχωρεμένο Ισοκράτη.

 

...πηγή

 

 Προφανώς οι «σεφ» της παιδείας ορμώμενοι από  αισθήματα συμπάθειας προς τους «γευστικούς κάλυκες»  των νεοελλήνων μαθητών , μερίμνησαν για πιο εύληπτες και γλυκές «ρίζες παιδείας».«Εκχύλισαν», λοιπόν, και απομάκρυναν ό,τι «πικρό». Γραφή μονοτονική, άνευ πνευμάτων και περισπωμένης, απαρεμφάτου, δοτικής και υπογεγραμμένης… Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα έφτασε να εκλαμβάνεται περίπου ως «ποινή» από τον έφηβο μαθητή…

Σκέψη και Γλώσσα συνδέονται με αμφίδρομη σχέση, προάγουν –"τρέφουν" η μία την άλλη. Στη Γλώσσα μας, η συνειρμική ανάκληση των περιεχομένων εννοιών κατά τη γραφή κι εκφορά των λέξεων(κιβωτών γνώσης), προοδευτικά εκπίπτει σε μια μηχανιστική χρήση ολιγοτέρων και ευτελεστέρων  λέξεων(συστάδων γραμμάτων), ελληνικών κ.ά, με φτωχότερη γραμματική - συντακτική - ετυμολογική προσέγγιση.

Όσο φτωχότερη γίνεται η Γλώσσα μας τόσο ανορεξική η σκέψη. Ετυμολογία; αναζήτηση «πρώτων υλών», νοηματική ψηλάφηση της λέξης(-εων) και κατανόηση; Πώς θ’ ανθούσε η στείρα αποστήθιση;

Μάλλον ετοιμολογία, εναρμονισμένη με την τάση για έτοιμο και γρήγορο «γεύμα» περιορισμένης ποικιλίας και αξίας, αδιαφορώντας για τις «πρώτες ύλες». Αρκεί η «επικοινωνία», με  ανταλλαγή «επιφωνημάτων» και λίγων λέξεων..., μην μείνουν παραπονεμένα  τα χέρια και δεν συνεισφέρουν στην «επικοινωνία» δια υποστηρικτικών χειρονομιών.

«Αν με το ένα χέρι κρατώ το ακουστικό και με το άλλο σχηματίζω τον αριθμό στο τηλέφωνο, πώς θα μιλάω;» ήταν η απορία του χωρικού (που δεν είχε τις σημερινές ευκαιρίες εκπαίδευσης, έστω της παρούσης δομής) κατά την πρώτη του επαφή με τηλεφωνική συσκευή… «Πίσω»  ολοταχώς!

Βιβλίο Γραμματικής της σύγχρονης Ελληνικής Γλώσσας οι φετινοί τελειόφοιτοι της ΣΤ’ Δημοτικού πρωτοπήραν στα χέρια τους τον περασμένο Σεπτέμβριο…μέχρι και την Ε’ τάξη οι σχετικές ανάγκες καλύπτονταν με  φωτοτυπημένες  σημειώσεις...

Κι αν κάποιοι εξ ημών γευτήκαμε καρπόν γλυκύν ή λιγότερο γλυκύν ή έστω άγουρο, για τα παιδιά μας είναι ερώτημα κι αυτή ακόμη η «ανθοφορία»- πόσο μάλλον η «καρπόδεση» στο δέντρο της…παιδείας.

 «Και πρώτα απ' όλα τι εννοούμε  λέγοντας παιδεία;Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τ' άστρα;»

Μάνος Χατζιδάκις

Καλοδεχούμενη είναι η παρουσία Πνευμάτων φροντίδας του δέντρου της παιδείας μεταξύ άλλων, από τη ρίζα έως τον καρπό.
Πνευμάτων όχι απαραιτήτως ασωμάτων(καλοδεχούμενα  κ α ι  αυτά), ας είναι  Πολιτών «Θουκυδιδείων» με κρίση και αξία, αν όχι «Δραγατσείων»(Δραγάτσης-Παλαιολόγος) με διάθεση και δύναμη απεριόριστης-ανιδιοτελούς προσφοράς.  

                                              

                                                          
«Δημοκρατία χωρίς παιδεία είναι υποκρισία χωρίς όρια»

«Παιδεία χωρίς δημοκρατία είναι εμπαιγμός»...

Έχουν όρια; η υποκρισία της «Δημοκρατίας» μας και ο εμπαιγμός-«Παιδεία» στις μέρες μας ;                                                        

                                                         Δι’ Ευχών…

                                                         …και Πολιτών !

 

Υ.Γ(18 Μάη): Από καρδιάς στους Αγαπητούς Ποντίους αφιερωμένη η "αστραπή" του Σπανουδάκη για τη 19η του Μάη!

               -.-     

 

Σχόλια

17/05 22:42  Goldmine
5* Πολύ καλό!
18/05 10:52  cell
Καλημέρα αγαπητή Gold.
Να είστε καλά!
18/05 11:08  jerri
Άψογος! Τώρα το είδα, καλημέρα
18/05 11:14  cell
Καλημέρα jerri.
Ο Μάης έχει ιστορικά σωρευμένο Πόνο,
αλλά και την κορύφωση της Άνοιξης...
Υγεία εύχομαι!
19/05 15:41  cell
19/5/2009
"Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο..."
21/12 14:38  cell
Aπεβίωσε σε ηλικία 97 ετών η Ζακλίν ντε Ρομιγί, η κορυφαία Γαλλίδα ελληνίστρια, ακαδημαϊκός και φίλη της Ελλάδας. Το κορυφαίο έργο της διατηρεί τη μοναδικότητά του, όχι μόνον λόγω του ερευνητικού εύρους και του διεθνούς βεληνεκούς του, αλλά και λόγω της επίδρασης που έχει στις κλασικές και ανθρωπιστικές σπουδές. Η Ζακλίν ντε Ρομιγί δεν έπαψε να διατυπώνει την πικρία της για την επικράτηση του τεχνοκρατικού πολιτισμού.


Απόσπασμα από την ομιλία της Jacqueline de Romilly για την εκπαίδευση...


«Οι όροι Παιδεία και Εκπαίδευση χωρίζονται από μια ανεπαίσθητη νοηματική διαφορά.
Με τον πρώτο όρο εννοούμε την εκπλήρωση των διανοητικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, ενώ με τον δεύτερο τη μετάδοση γνώσης.
Ο διχασμός μεταξύ τους προκαλεί τη σημερινή κρίση και την υποβάθμιση της ιστορίας ή της λογοτεχνίας, που χαρακτηρίζονται περιττές πολυτέλειες για το εκπαιδευτικό σύστημα. Η εκφραστική όμως αδυναμία και η ανικανότητα να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, είναι αυτές που οδηγούν στη βία.

»Για να αντιληφθούμε με ακρίβεια τον λόγο του άλλου, πρέπει να κατανοήσουμε τη σκέψη των προγόνων μας. Η άγνοια του παρελθόντος που επιδεικνύουν οι σημερινοί νέοι απειλεί τη σύγχρονη κοινωνία με πολιτειακή εκτροπή. Στη λογοτεχνία μπορεί να βρει κανείς τη ζωντανή γνώση του παρελθόντος και για τον λόγο αυτό η αντιμετώπισή της ως περιττή πολυτέλεια αποτελεί σοβαρό και επικίνδυνο σφάλμα. Ο Πρωταγόρας αναφέρει στον Πλάτωνα ότι οι νέοι Αθηναίοι είχαν συμφέρον να μελετούν τον Ομηρο, από όπου θα αντλούσαν πρότυπα ηθικής και γενναίας συμπεριφοράς. Κάθε λογοτεχνικό κείμενο δίνει πρόσβαση σε μια εποχή και τον τρόπο σκέψης της, αφήνοντας έντονες εντυπώσεις και μνήμες. Πολλές φορές, οι γνώσεις αυτές από τη σχολική αίθουσα αναπαράγονται σε ώριμα έργα, όπως κάνουν με τις αρχαιοελληνικές μνήμες του ο Ζιρωντού, ο Σαρτρ και τόσοι άλλοι...»
(μετάφραση: Φίλιππος Χατζόπουλος).

Το σχόλιό σας

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις