Αληθές ή ...Άληθες ;
cell
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Ο Τρομερός μήνας Αύγουστος!...
827 αναγνώστες
Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011
15:23

                                  

Tου Veronese τα βαθειά γαλαζοπράσινα,
τίποτα απο τούτο δω το φώς δεν ξέρουν.
Κι η Ελένη απλή
κι ολόλευκη μεσ΄ το πυκνό γαλάζιο του καιρού,
μοναχική κι απόμακρη.
Με τα σημάδια απ' του ήλιου τους έρωτες στο σώμα,
και το βαθύ χαμόγελο στα μάτια.
Ώχρα χρυσή, και κόκκινο της γής, και θάλασσα κι αέρας.
Και η σκιά σου, σαν του πέλαγου τα μπλέ.
Eδώ σ΄ ετούτη την αυλή του κόσμου,
μια μέρα ολόκληρη, μια νύχτα,ενας αιώνας
μ άφησαν να σε βρώ.
Σε βρήκα,
μα δε σ έψαξα ποτέ, το ξέρεις!
Όπως γινόταν πάντα στις Kυκλάδες,
με το ταξίδι του ήλιου μεσ΄ τη μέρα,
με συμμορίες γλυκές πουλιών κι ανθρώπων.
Ο κόσμος, άρχισε να υπάρχει αναίτια,
μονάχα γιατί τούτα τα μάτια, είδαν σε μιά στιγμή το φως,
κι αυτό που είπανε χρόνο μετά, κι έρωτα και θεό και δάκρυ.
Κι έγινε κόσμος μόνο απο τούτη τη μικρή στιγμή,
του έρωτα μιας Ελένης*.

     

"...μπορεί στο Άργος στους αγρούς, μπορεί στην Οικουμένη..."

 Μ.Χατζιδάκις // Μ.Δημητριάδη

 "Για την Ελένη"

 α...την Κόρη του Διός και αδελφή των Διοσκούρων. 

 β...την Εγείρουσα το Μένος του Λαού (Μενε λάου) και δι' αυτού τη φιλοδοξία του Αγαμέμνονος. 

Ελενα(ς)...επίθετο της Ελένης μεθ' υπαινιγμού του ονόματός της ...ελείν + ναυς-νας...η καταστρέφουσα ή κατ' άλλους συλλαμβάνουσα πλοία, των Αχαιών εν προκειμένω...; .

 γ(*)...τη Μήτρα του κόσμου...;


Υστερολόγιο

Απόσπασμα από το Λόγο του Ελύτη στην Ακαδημία της Στοκχόλμης, 8/12/1979 :

[...] Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το Κάλλος ταυτίσθηκε με το Αγαθόν και το Αγαθόν με τον Ήλιο. Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθάρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που – όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους – τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη Θέση τους. Κι αυτό, με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δύο πλευρές, Θέλω να πω στο “εδώ” και στο “επέκεινα”.

Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν “εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην” ;

Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν.

Η Ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή . [...]

 [...] Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε.

Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή:

ότι η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.

.................................

...«θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!»

  

 

Το σχόλιό σας

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις